Het Grote Shopfestijn

Mijn kleerkast en ik hebben al jaren een haat-liefde relatie: nieuwe kleren kopen vind ik fantastisch, tot als ze in de kast liggen. Dan slaat de twijfel toe. Dan heb ik plots niets meer om aan te trekken. Dan wil ik opnieuw gaan winkelen.


Maandelijks stond het op de agenda: Het Grote Shopfestijn. Ik trommelde al mijn vriendinnen op en samen met ons eerste zakgeld doken we de winkelstraten in, op zoek naar dat wat iedereen droeg. Die dagen waren een echt feest! We kochten zoveel we konden en stopten amper om te eten, om dan volledig uitgeteld en met rode strepen op onze armen (die de zakken gemaakt hadden) neer te ploffen in de trein. Ook de treinrit stond in het teken van Het Grote Shopfestijn, want we hadden intussen ook een ritueel opgebouwd: op de treinrit haalden we om de beurt onze nieuwe paradepaardjes boven. Elk stuk werd uitvoerig besproken en iedereen mocht punten geven op de aankoop. Want de goedkeuring van anderen, daar draaide het tenslotte om. De volgende maand kreeg ik opnieuw zakgeld en gingen we, uiteraard, opnieuw shoppen. Achteraf moe, maar absoluut voldaan!


Het zakgeld bleef komen en elke maand was er weer een nieuwe editie van Het Grote Shopfestijn. Ik liep de grote ketens plat: H&M, Zara, New Look, Primark… Geen enkele winkel kon nog ontkomen aan mijn automatische piloot. De komst van online shops en gratis verzending (hallo, Zalando!) waren de kers op de taart; nu moest ik zelfs de deur niet meer uit! Urenlang zat ik te scrollen door webshops en winkelmandjes te vullen zonder uiteindelijk af te rekenen.


We zijn nu een aantal jaar en één digitale detox later: Instagram en daarmee ineens ook alle advertenties en influencers had ik van de ene dag op de andere verwijderd. Weg ermee. Al vanaf de eerste maand merkte ik dat mijn drang naar nieuwe kleren minder sterk was en na een halfjaar was die nog amper te bespeuren. Het probleem lag dus bij de ketens zélf. Hun advertenties deden me geloven dat de kledij die ik vorige week had gekocht, alweer helemaal uit de mode was. Ik besefte dat het probleem niet aan mijn kleerkast lag en dat we dringend terug aan onze liefdesrelatie moesten werken.


Ik kocht minder en probeerde bewuster om te gaan met mijn aankopen. Marie Kondo was toen al overal en ik kocht enkel dat wat ‘sparked joy’. De zogenaamde capsule wardrobe en het Project 333 wisten ook mijn aandacht vast te krijgen. Dat laatste is een minimalistische challenge waarbij je garderobe bestaat uit 33 items en dat voor 3 maanden lang. De gekozen kledingstukken moet je absoluut graag dragen en zijn best makkelijk met elkaar te combineren. Om de 3 maanden mag je je capsule wardrobe updaten. Een leerrijk experiment! Maar hoe het echt voelde? Alsof ik in een boksring stond en alle advertenties moest ontwijken, zonder focus op mijn 33 items te verliezen.


Fast fashion: een fascinerend maar triest fenomeen


De wegwerpmode maakt deel uit van onze wegwerpmaatschappij: de modeindustrie telt nu 52 seizoenen en in sommige gevallen zelfs 365. Vroeger waren dat er twee. Zo’n model is natuurlijk enkel houdbaar aan lage prijzen. Outsourcing maakt dat mogelijk en dat is goed voor onze portefeuille. Maar hoe kunnen we zo’n prijs verantwoorden? Wat is de echte kost van onze kleding, de kost die onze portefeuille niet meteen voelt?


Schaamte is het eerste wat met overvalt na het kijken van The True Cost. De documentaire schetst een hard beeld van de werkelijkheid en die krijg je zonder boe of ba op je bord. Naast het feit dat de modeindustrie de tweede meest vervuilende industrie is in de wereld (de olieindustrie staat op nummer één), kwamen er nog een heleboel andere onrustwekkende feiten mijn richting uit:


  • De wereld consumeert ongeveer 80 biljoen nieuwe kledingstukken per jaar. Dit is ongeveer 400% meer dan de hoeveelheid 20 jaar geleden.
  • 97% van de Amerikaanse kledingproductie gebeurt overzee.
  • Vandaag zijn er ongeveer 40 miljoen arbeiders actief in de kledingsector, de meesten werken in erbarmelijke omstandigheden aan lage lonen.
  • De wegwerpmode is onherroepelijk verbonden aan onethische werkomstandigheden. Denk bijvoorbeeld aan de instorting van de kledingfabriek Rana Plaza in Bangladesh. Meer dan 1000 mensen kwamen er om het leven.
  • Meer dan 90% van het katoen is genetisch gemodificeerd. Hiervoor worden veel chemicaliën en water gebruikt.
  • De katoenproductie vertegenwoordigt 25% van het totale gebruik van insecticiden. Die insecticiden hebben gevolgen voor natuur en mens. Voor de katoenboeren bijvoorbeeld, is dit een aanslag op hun gezondheid.
  • Onze huid is ons grootste orgaan: ook wij die de kleren dragen, krijgen deze chemicaliën binnen.


(Bron: https://truecostmovie.com/)


Hoe kan het dat wij t-shirts voor amper 5 euro kunnen kopen, terwijl de chemicaliën ons water en onze bodem blijven vervuilen en de afvalberg ondertussen genadeloos blijft groeien? Hoe kan dit alles realiteit zijn, terwijl bijna alle kinderen uit dorpen rondom katoenplantages en leerlooierijen gehandicapt geboren worden?


Het probleem is het systeem: zolang er vraag blijft, zal er aanbod blijven.

Dat we dat spel van vraag en aanbod absoluut niet mogen onderschatten, is de boodschap die we uit de documentaire meekrijgen. Onze kracht als ‘consument’ is van onschatbare waarde. Door grote winkelketens links te laten liggen en volmondig te kiezen voor eerlijke duurzame mode, kunnen we een verandering teweeg brengen. En zelfs de kleinste verandering kan het verschil maken!


Intussen zijn er een heleboel duurzame merken op de markt: People Tree, ArmedAngels, Kings Of Indigo, Patagonia… Ook de eerlijke winkels springen als paddenstoelen uit de grond! Hier in Leuven zijn Hempmade, Harvest Club en Supergoods (Mechelen) mijn absolute favorieten. Zeker een bezoekje waard als je in de buurt bent!


Ik wil graag eerlijk met je zijn: naar duurzame mode overstappen doe je niet op één dag. Het is een verandering van gewoonte die absoluut niet makkelijk zal verlopen. Enerzijds moet je iets loslaten wat je al jaren op dezelfde manier hebt gedaan. Anderzijds moet je een nieuwe gewoonte aanleren, en dat is nog een pak moeilijker. Voor mij is het elke dag nog een hobbelig parcours: wanneer ik door de winkelstraat wandel, een billboard zie hangen of een magazine opensla… Elke keer opnieuw is het een tweestrijd. Maar geef de moed niet op en geniet van je kleine overwinningen!


Eerlijk winkelen komt trouwens nog met een heleboel andere voordelen:


  • Duurzame kleding komt met een prijskaartje, maar is ook van goede kwaliteit. Je geniet dus veel langer van je items! En door de prijs ga je ook bewuster met je aankoopkeuze om. Twee vliegen in één klap.
  • Door die bewuste keuzes zal je garderobe automatisch meer en meer jouw stijl ademen. Uiteindelijk zal jouw stijl zo duidelijk voor je zijn, dat ook de keuzestress zal verdwijnen. Zowel in de winkel als wanneer je voor je kleerkast staat! Za-lig.
  • Minder keuzestress betekent ook minder piekeren. En minder kleren betekent minder was. Conclusie: meer tijd voor wat echt belangrijk is!


Eén voordeel steekt er voor mij met kop en schouders bovenuit: je verandert van ‘consument’ naar ‘klant’. Je maakt eindelijk je eigen keuzes en kleding kopen voelt niet langer aan als een verplichting.


The True Cost veranderde hoe ik naar kledij keek. Hopelijk doet deze blog voor jou hetzelfde. Ga jij ook de uitdaging aan? Of ben je misschien al begonnen? Laat het me zeker weten! 




minimalisme_blog

Het Grote Shopfestijn

Gepubliceerd op 10/02/2019

Verder lezen?

minimalisme_blog

OVER BAKGERIEF EN IKEA

ROYOOM

ROYAUME (FR) ʁwa.jom - koninkrijk

ROOM (ENG) RUːM - ruimte/plek


Maak ruimte voor jouw eigen koninkrijk. In je huis, hoofd & hart.


LinkedIn_socialbutton
Instagram_socialbutton
Facebook_socialbutton
Pinterest_socialbutton

©2019 ROYOOM  |   BE 0715.747.459   | Disclaimer & Privacy