KEIHARD

Als je iets wil betekenen in het leven, dan moet je vooral keihard werken. Of alleszins, dat is het idee waarmee ik ben opgegroeid. En dus: zo gezegd, zo gedaan. Ik ging volop mee met de flow en wilde carrière maken, de top halen, veel geld verdienen. Ik wilde iets betekenen.

 

Als student haalde ik nooit slechte resultaten. Een strever, misschien. Maar dat maakte me niets uit, ik was begonnen aan mijn weg naar de top. Omdat ik een druk voelde om van alle markten thuis te zijn, was ik ook non-stop bezig met vanalles en nog wat. Tijd was van onschatbare waarde, want dat had ik nooit te veel. Maar ondanks alle moeite, had ik toch het gevoel dat die kostbare tijd niet goed gespendeerd werd. Ik zag geen direct resultaat van mijn werk, ik was niets aan het realiseren. En dus was ik naast keihard werken, vooral keihard aan het aftellen naar de dag waarop ik m’n diploma in handen kreeg. Die dag zag ik een beetje als mijn persoonlijk startschot. Want vanaf dan kon ik pas echt alles geven.

 

Net afgestudeerd ging ik op zoek naar een eigen woning en binnen de kortste keren had ik mijn eerste job te pakken. De dagen begonnen vroeg, eindigden laat en ook in het weekend bleef ik doorgaan. Er werd verwacht dat ik altijd beschikbaar was en langzaam maar zeker werden m’n gsm en mailbox een verlengde van mezelf. De lat lag hoog. Mijn omgeving gaf geregeld aan dat ik aan 200 km/uur leefde. Dat vond ik fijn om te horen want de meeste mensen leefden aan 50 km/uur, sommigen aan 120. Maar ik raasde door en haalde aan hoge snelheid het meeste uit het leven. Want dat was het beste wat je kon doen, toch? En zo volgde ik blindelings een maatschappij met één focus: presteren.

 

Tot op een gegeven moment het licht uitging. Plots haalde ik met moeite 50 km/uur. De zetel was in no-time mijn safe spot geworden en de motivatie die ik eerst had, was verstoppertje met me aan het spelen. Het zoeken gaf ik snel op. Hoe verder ik van m’n gsm en mailbox kon blijven, hoe liever. Nooit had ik gedacht dat ik terug zou verlangen naar de studententijd. Naar kiezen hoe ik m’n tijd spendeerde, naar dingen doen op mijn manier. Ik besefte dat leven aan 200 km/per uur veel te snel was. Ik raasde de essentie en mezelf voorbij. En de boetes kwamen allemaal samen aan.

 

Daar zat ik dan, in de zetel. 22 jaar en simpelweg op. De wandelschoenen waarmee ik aan de tocht begonnen was, tot op de zool versleten. Was dit dan hoe het voelde om iets te betekenen? Ik besloot de pauzeknop in te drukken en nam ontslag. Ik had geen job, geen back-up plan, geen zekerheid. De top verder weg dan ooit. Mijn ontslag geven, betekende ook mijn bedrijfswagen inleveren. Het klinkt misschien oppervlakkig en verwend, maar dat gemis viel me verschikkelijk zwaar. Altijd heb ik eigen vervoer gehad en kon ik gaan en staan waar ik wilde. Een auto was mijn onafhankelijkheid. Iets wat ik bovenop alles, absoluut weigerde op te geven.

 

Een haalbaar alternatief vinden, bleek moeilijker dan gedacht. Intussentijd verplaatste ik mezelf met het openbaar vervoer. Als je me dan had gevraagd hoe ik dat ervaarde, kreeg je “tijdrovend” als antwoord. Maar hoe meer ritten ik maakte, hoe meer ik begon te beseffen hoe luxueus zo’n ritje wel niet was. Niet luxueus in de zin van comfort of autonomie. Maar verrassend genoeg wél in de zin van tijd. In de bus of op de trein had ik plots zeeën van tijd, iets wat ik in de auto nooit had. Zeeën van tijd om te doden, zeeën van tijd om me te vervelen. En zeg nu zelf, hoe luxueus is “tijd om je te vervelen” de dag van vandaag? Juist ja, ontzettend luxueus. En dus las ik een boek, bekeek ik een serie of verveelde ik me gewoon. Allemaal terwijl ik onderweg was. Zo ontdekte ik ook  “Minimalism: A Documentary About the Important Things”. Een documentaire over de essentie die me leerde dat het oké is om niet altijd aan 200 km/uur te leven. De aankoop van een brommer die ik intussen gevonden had, heb ik meteen geannuleerd. Ik besefte dat ik vrijheid zelf in de hand had en dat maakte me onafhankelijker dan een brommer of auto me ooit zou maken.

 

Vanaf die dag begon ik me te verdiepen in het minimalisme en begreep ik hoe belangrijk het is om oog te hebben voor dingen die je gelukkig maken. Lang heb ik het gevoel gehad dat ik een gigantische mislukking was, maar achteraf gezien was “falen” het beste wat me kon overkomen. Mijn eigen waarden gaan vanaf nu voorop aan mijn carrière: ik zocht een job dichter bij huis en koos bewust voor een creatieve en gebalanceerde omgeving waarin er ruimte is om mezelf te zijn. Uiteindelijk ben ik terecht gekomen in de bruisende wereld van de reclame. Dankzij de job heb ik veel geleerd over de doordachte research, technieken en mechanieken die er achter advertenties schuilen. Ik leerde hoe groot de invloed van marketing en reclame op mensen is. En dat heeft me nog meer doen geloven in de kracht van de essentie.

 

Wat ik wil vertellen, is dat minimalisme verder gaat dan spullen en consumptie. Het gaat over het vinden van balans en het genieten van de kleine dingen. Het gaat over minder, maar wel beter. En dat hoeft helemaal niet extreem te zijn, maar wel op jouw maat en volgens jouw waarden. Zelf ben ik nog volop aan het ontdekken wat mijn persoonlijke balans is. En keihard werken doe ik nog steeds. Maar waar de top is en hoe snel ik die bereik, bepaal ik vanaf nu zelf.

 

Via ROYOOM wil ik mijn ervaringen met minimalisme en liefde voor interieurstyling delen. Want iedereen verdient een thuis. 

minimalisme_blog

KEIHARD

Gepubliceerd op 01/01/2019

Verder lezen?

minimalisme_blog

Het Grote Shopfestijn

ROYOOM

ROYAUME (FR) ʁwa.jom - koninkrijk

ROOM (ENG) RUːM - ruimte/plek


Maak ruimte voor jouw eigen koninkrijk. In je huis, hoofd & hart.


LinkedIn_socialbutton
Instagram_socialbutton
Facebook_socialbutton
Pinterest_socialbutton

©2019 ROYOOM  |   BE 0715.747.459   | Disclaimer & Privacy